ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: ΤΑ ΕΘΙΜΑ

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς σηματοδοτεί την τελική νίκη του καλοκαιριού απέναντι στον χειμώνα, την κατίσχυση της ζωής επί του θανάτου και έχει ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές για τη γονιμότητα των αγρών και, κατ’ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.Η αρχαιότατη γιορτή της Πρωτομαγιάς συνεχίστηκε στο διάβα των αιώνων με επισημότητα και με διάφορες μορφές και εκδηλώσεις.Μία από τις παλαιότερες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών, η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων.Τα Ανθεστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πομπές με κανηφόρες που έφερναν άνθη βάδιζαν με μεγαλοπρέπεια προς τα ιερά, ιδρύθηκαν πρώτα στην Αθήνα και έπειτα πήραν πανελλήνια μορφή, αφού διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος. Σύμφωνα με το μύθο, στα Ανθεστήρια «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος θεός Ευάνθης, επίθετο του Διόνυσου, από το χυμένο αίμα του οποίου φύτρωσε η άμπελος.

ΜΑΓΙΟΞΥΛΟ: Πρόκειται για ένα πράσινο κλαδί, που μόλις έχει πετάξει φύλλα. Αυτό το τυλίγουμε με χρωματιστές κορδέλες και πάνω του κρεμάμε λουλούδια, καρπούς και μικρά φλασκιά με γλυκό κρασί, λάδι και μέλι.Το μαγιόξυλο είναι ο προπομπός του πρωτομαγιάτικου στεφανιού, που στα παλιά τα χρόνια φτιάχνονταν κι αυτό από κλαδιά και όχι από λουλούδια.Το μαγιόξυλο, όπως και το στεφάνι της Πρωτομαγιάς συμβολίζει τη γονιμότητα και την καρποφορία, την ευημερία και την ευτυχία.Όποιος φτιάξει ένα τέτοιο κλαδί θα έχει υγεία, ευτυχία, καλή τύχη και ευφορία.

Έπιασε το μαγιόξυλο:Αυτή η φράση , που συνηθίζεται να λέγεται σήμερα σκωπτικά , προήλθε από τη μεσαιωνική συνήθεια , να στολίζουν οι νέοι την πρωτομαγιά ένα κλαρί κερασιάς και να το προσφέρουν , ύστερα , στην αγαπημένη τους ή την αρραβωνιαστικιά τους

Άλλη εκδοχή: Κατά τη διάρκεια της γιορτής της Πρωτομαγιάς ένας νέος θαυμάζει την ομορφιά μιας νεαρής αλλά παντρεμένης γυναίκας και πέφτει νεκρός από το χέρι του συζύγου της.
Τότε ο Μάης με το θαυματουργό «μαγιόξυλο» του ακουμπά τον νέο και τον ανασταίνει.
Η ανάσταση αυτή συμβολίζει την ανανέωση που είναι φανερή αυτή την εποχή.

Τα βυζαντινά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιούνταν ειδική τελετή στο Στάδιο της πόλης με την παρουσία του αυτοκράτορα στη διάρκεια της οποίας ο λαός υποδεχόταν με ύμνους τον ερχομό της άνοιξης.

Το αμίλητο νερό:Σε νησιά του Αιγαίου την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό.

Η πρωτομαγιά των αγροτών:Οι αγρότες φτιάχνουν το Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό. Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια. Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα “δαιμοναριά”, άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί. Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο.

Στην Ήπειρο, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, τα παιδιά πηγαίνουν στους κήπους, χτυπώντας μαγειρικά σκεύη και λέγοντας μαγικά ξόρκια για να διώξουν μακριά τα φίδια. Τα ξόρκια και τα μάγια είναι συνδεδεμένα με τον μήνα Μάιο, γιατί κατά τα ρωμαϊκά χρόνια ο Μάιος ήταν ο μήνας αφιερωμένος στους νεκρούς. Κρατώντας κάποια στοιχεία δεισιδαιμονίας ακόμα και σήμερα, τον μήνα αυτό σε πολλά μέρη δεν γίνονται γάμοι, ενώ πολλές νοικοκυρές έχουν φυλαγμένη μία από τις κουλούρες της Μ. Πέμπτης στο εικονοστάσι, με σκοπό να καταναλωθεί την Πρωτομαγιάγια να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.Ένα πολύ θεατρικό έθιμο είναι η Ανάσταση του Μαγιόπουλου, που το συναντάμε σε περιοχές όπως ο Βόλος, το Ζαγόρι Ηπείρου, ο Καστανιάς Στυμφαλίας κ.α.  Ανά περιοχές μπορεί να το ακούσετε ως Φουσκοδένδρι ή Ζαφείρη. Ένας έφηβος παριστάνει στους αγρούς τον πεθαμένο Διόνυσο. Οι κόρες του χωριού του τραγουδούν τον “Κορμό” ένα θρηνητικό τραγούδι με σκοπό να τον αναστήσουν και μαζί με αυτόν και ολόκληρη τη φύση.

Στην Κοζάνη κόβουν λυγαριά και την τυλίγουν στη μέση, γιά να γίνουν ευλύγιστοι, αγκαλιάζουν χονδρά δένδρα, γιά να παχύνουν και να ζήσουν, σαν κι εκείνα, πολλά χρόνια. Αλλού, τα παιδιά ή και άνδρες γυρνούν την Πρωτομαγιά από σπίτι σε σπίτι κρατώντας το «μαγιόξυλο», κλαδί από κυπαρίσσι ή άλλο δένδρο, ή περιφέρουν το «Mαγιόπουλο», άνδρα ή παιδί στολισμένο με άνθη.

Στην Πάργα γύριζαν τα σπίτια και τραγουδούσαν το τραγούδι του Μαΐου, στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας στα χέρια τους μεγάλους κλώνους πορτοκαλιάς ή νεραντζιάς, γεμάτους άνθη.

ΠΗΓΗ:http://prosforespeiraia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_1.html

Γιατί τρώμε μπακαλιάρο την 25η Μαρτίου;

Οι λόγοι που καθιέρωσαν τον μπακαλιάρο στο τραπέζι της 25ης Μαρτίου ήταν καθαρά οικονομικοί και πρακτικοί.

Επειδή η ενδοχώρα δεν μπορούσε να προμηθεύεται φρέσκα ψάρια με την ευκολία που μπορούσαν τα νησιά και οι παράκτιες περιοχές, ο παστός μπακαλιάρος, που μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, ήταν η καλύτερη λύση.

Επιπλέον, η φθηνή τιμή του τον έκαναν ιδιαίτερα προσιτό στα κατώτερα στρώματα, γεγονός που ανέβασε στα ύψη τη δημοφιλία του.

Έτσι, ο παστός μπακαλιάρος ήταν η πιο εύκολη και οικονομική λύση για τους πολυάριθμους πιστούς, που τον έβρισκαν ακόμα και στα πιο μικρά μπακάλικα. Με τον καιρό, η συνήθεια αυτή έγινε έθιμο που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Πώς μαγειρεύεται

Ο μπακαλιάρος μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους, από στιφάδο μέχρι σούπα και πλακί, ενώ τελευταία κάνει θραύση και σε πιο δημιουργικές παραλλαγές.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟ – ΣΚΟΡΔΑΛΙΑ

Τι χρειαζόμαστε:

Μπακαλιάρος (στο αλάτι)

1 κουτάκι μπύρα

αλεύρι για όλα

αλάτι

2 σκελίδες σκόρδο (μέτριες)

2 φέτες ψωμί (μπαγιάτικο)

2 κ.σ. λάδι

1 χούφτα καρύδια

αλάτι – λευκό πιπέρι

1κ.γ. ξύδι

μαϊντανό προαιρετικό

Πώς το κάνουμε:

Βάζουμε στο νερό τον μπακαλιάρο αφού πρώτα του έχουμε αφαιρέσει την πέτσα. Για 24 με 36 ώρες πρέπει να μείνει στο νερό το οποίο πρέπει να αλλαχθεί 3 με 4 φορές για να μην χάσει το ψάρι τελείως την γεύση του.

Ετοιμάζουμε το κουρκούτι βάζοντας σε ένα μεγάλο μπολ αλεύρι με μπύρα μέχρι να γίνει ένας χυλός που θα στέκεται ωραία στο ψάρι και δεν θα τρέχει. Προσθέτουμε αλάτι μόνο εάν δοκιμάσουμε λίγο το κουρκούτι.

Τηγανίζουμε στο τεφάλ και με πολύ καυτό λάδι και για λίγο. Επειδή πιτσιλάει πολύ να έχετε προστατευτικό δίχτυ ή μακριά τα παιδάκια σας.

Την προηγούμενη μέρα φτιάχνουμε την σκορδαλιά που καλό είναι να μείνει μία μέρα στο ψυγείο για να δέσει η γεύση της καλύτερα.

Στο multi ρίχνουμε το ψωμί, το σκόρδο, το αλάτι, το ξύδι, τα καρύδια και προσθέτουμε λίγο λίγο το λάδι χτυπώντας συνέχεια. Τα υλικά δε είναι με ακρίβεια...δηλαδή παίζει ρόλο πόσο δυνατή ή αλμυρή ή ξιδάτη την θέλετε. Θα πρότεινα να την δοκιμάζετε καθώς την φτιάχνετε.

πηγή: το χωνί

Η κυρα Σαρακοστή μας

Ο Μάρτης

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Ο Νικόλας έφτιαξε για άλλη μια φορά ζυμαρένιες Σαρακοστές κι εμείς είμαστε έτοιμοι να κόβουμε κάθε Παρασκευή κι από ένα ποδαράκι (σύμφωνα με το έθιμό μας)

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Την Κυρά Σαρακοστή 

που είναι έθιμο παλιό

οι γιαγιάδες μας την φτιάχναν 

με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν

στο κεφάλι της
σταυρό

και το στόμας της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό.

Και μετρούσαν τις ημέρες

με τα πόδια της τα εφτά

κόβαν ένα τη βδομάδα,

μέχροι να ρθει η Πασχαλιά.

Η κυρα-Σαρακοστή

 Η κυρά Σαρακοστή σύμφωνα με το ελληνικό έθιμο ήταν  ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Σαρακοστής. Στις περισσότερες περιοχές ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά ,καμιά φορά παρουσιάζεται και πάνινη παραγεμισμένη με πούπουλα - που μοιάζει με γυναίκα ξερακιανή, αυστηρή, με σταυρωμένα χέρια (λόγω προσευχής), χωρίς στόμα ( γιατί δεν πρέπει να τρώει αφού νηστεύει), με επτά πόδια (όσες είναι και οι εβδομάδες ως το Πάσχα). Κάθε Σάββατο που περνούσε, μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν και από ένα πόδι και με τα υπόλοιπα... προχωρούσε ο χρόνος προς το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο της πόδι και το έβαζαν μέσα σε ξερό σύκο από αυτά που είχαν αποξηράνει το καλοκαίρι ή στο ψωμί που έψηναν για το βράδυ της Ανάστασης. Όποιος το έβρισκε στη φέτα του ψωμιού που τού αναλογούσε ή στο σύκο που έπιανε στην τύχη από το καλάθι, θα του έφερνε τύχη.

Χριστουγεννιάτικα έθιμα

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Τις ημέρες του Δωδεκαημέρου τριγυρνούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους και έκαναν ό,τι σκανταλιά μπορούσε να φανταστεί ο νους του καθενός: πείραζαν και χτύπαγαν τους ανθρώπους τα βράδια, ανέβαιναν στις στέγες και έσπαγαν (με τα χοροπηδητά τους) τα κεραμίδια, καμιά φορά έμπαιναν μέσα από την καμινάδα και έτρωγαν όσα γλυκά δεν ήταν κρυμμένα και έκαναν κι ένα σωρό ζημιές.

Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονται ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαημέρου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούσαν καλικάντζαροι. Αυτοί, έλεγαν, ήταν ξωτικά, αερικά. Τους φαντάζονταν σαν κάτι μαυριδερά, κοντά κοκαλιάρικα και κακάσχημα όντα, κάτι μεταξύ ζώου και ανθρώπου, που όλη την ώρα χοροπηδούσαν γκρινιάζοντας, χορεύοντας και τραγουδώντας.

Όλο τον χρόνο βρίσκονταν κάτω απ’ τη γη και ζήλευαν τον απάνω κόσμο.
Οι άνθρωποι πίστευαν παλιά πως βαθειά κάτω απ’ το έδαφος υπήρχε ένα τεράστιο δέντρο που στήριζε όλη τη γη. Γύρω απ’ αυτό το δέντρο ήταν μαζεμένοι οι καλικάντζαροι που όλο τον χρόνο το ροκάνιζαν προσπαθώντας να το κόψουν και να καταστρέψουν τον κόσμο. Όταν όμως έφτανε η ώρα να κοπεί (λίγο πριν τα Χριστούγεννα) ανέβαιναν στην επιφάνεια για να μην τους πλακώσει η γη καθώς θα γκρεμίζεται.

Γι’ αυτό οι νοικοκυραίοι για να προστατευθούν, απ’ τη μια, δεν έβγαιναν έξω τα βράδια κι απ’ την άλλη, στα σπίτια μέσα άναβαν φωτιά στο τζάκι τους που δεν έσβηνε όλο το Δωδεκαήμερο για να κρατήσουν τους καλικάντζαρους μακριά. Για την κακιά στιγμή όμως που θα έμπαιναν, οι νοικοκυρές είχαν σ’ ένα σημείο που να φαίνεται ένα πιάτο με τηγανίτες να φάνε αυτές, να χορτάσουν και να μην μαγαρίσουν τα άλλα γλυκά.

Αυτά γίνονταν τις δώδεκα ημέρες, από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα.
Όταν τέλειωνε το Δωδεκαήμερο, την ημέρα των Φώτων, οι καλικάντζαροι έφευγαν τρέχοντας για τον κάτω κόσμο επειδή τους τρόμαζε ο αγιασμός που έριχνε ο παπάς.

Καθώς γυρνούσαν όμως στον κάτω κόσμο, το δέντρο που στήριζε τη γη στο μεταξύ είχε ξαναθρέψει τελείως. Έτσι ξεκινούσαν πάλι από την αρχή το ροκάνισμα μέχρι να ξανάρθουν τα επόμενα Χριστούγεννα και να ξανανέβουν στη γη.

ΠΗΓΗ:http://12dim-athin.att.sch.gr/

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν στην χώρα μας οι Βαυαροί και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833, πρώτα στο Ναύπλιο και μετά στην Αθήνα, όπου μάλιστα οι κάτοικοι σχημάτισαν ουρές για να το θαυμάσουν. Ωστόσο η παρουσία του έγινε απαραίτητη σε κάθε ελληνικό σπίτι μετά τη δεκαετία του ‘50.

Ο πρόδρομος του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα είναι το παραδοσιακό Χριστόξυλο. Αυτό το συναντάμε κυρίως στα χωριά της Βορείου Ελλάδος. Κάθε Χριστούγεννα ο πατέρας ή ο παππούς κάθε οικογένειας ψάχνει στα δάση και στα χωράφια ένα μεγάλο γερό κούτσουρο από πεύκο ή ελιά κυρίως, όπου θα μπει στο τζάκι και θα καίει όλο το 12ήμερο των γιορτών από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα.
Το Χριστόξυλο σύμφωνα με τις αντιλήψεις καθαρίζει την παλιά καπνιά του τζακιού και φέρνει την καλοτυχία. Κύρια όμως ευεργεσία που παρέχει στο σπίτι είναι η προστασία του νοικοκυριού από τα παγανά και τους καλικάντζαρους, που μπαίνουν στο σπίτι από τις καμινάδες και κλέβουν ή κάνουν ζημιές στο νοικοκυριό. Καίγοντας το Χριστόξυλο η παράδοση λέει ότι ζεσταίνεται ο Χριστός στην κρύα σπηλιά της Βηθλεέμ. Οι νοικοκυραίοι είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε την φωτιά ως τα Φώτα, όπου οι καλικάντζαροι αποσύρονται κάτω από τη γη και σταματάνε τις επιδρομές στα σπίτια.

Η Ελλάδα, ως χώρα της θάλασσας, είχε το έθιμο του στολισμού του καραβιού. Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους. Αποτελούσε, όμως, και ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς, που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.

ΠΗΓΗ: http://www.tovoion.com/

`Αγια Νύχτα

• Το τραγούδι AΓΙΑ ΝΥΧΤΑ, γράφτηκε το 1818 από τον Αυστριακό ιερέα Joseph Mohr. Το έγραψε επειδή το μουσικό όργανο της εκκλησίας είχε χαλάσει, μία μέρα πριν την παραμονή των Χριστουγέννων. Είχε απογοητευτεί από το γεγονός και δεν μπορούσε να σκεφτεί τα Χριστούγεννα χωρίς μουσική. Έτσι κάθισε και έγραψε ένα τραγούδι για να τραγουδήσουν οι πιστοί με συνοδεία κιθάρας. Λίγο αργότερα το ίδιο βράδυ, ακούστηκε πρώτη φορά το AΓΙΑ ΝΥΧΤΑ!

ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Χριστουγεννιάτικα έθιμα από όλο τον κόσμο

Παρά τις αυξανόμενες ομοιότητες που παρουσιάζουν οι τρόποι με τους οποίους διάφορες χώρες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, με δέντρα, Άγιους Βασίληδες, γλυκά και κάλαντα, πάντα υπάρχουν μικρές διαφορές στην απόλαυση των Χριστουγέννων ανά τον κόσμο. Και αυτές έχουν να κάνουν ως επί το πλείστον με τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα, την κουλτούρα και τις δευσειδαιμονίες κάθε λαού. Δείτε λοιπόν στη συνέχεια πώς τα Χριστούγεννα γιορτάζονται ανά τον κόσμο…

1. Στην Ιταλία, η περίοδος των Χριστουγέννων διαρκεί από τις 8 Δεκεμβρίου έως τις 6 Ιανουαρίου που είναι και η μέρα των Θεοφανείων. Στις 25 Δεκεμβρίου μετά το παραδοσιακό γεύμα, τα παιδιά απαγγέλουν ποιήματα και ανταμείβονται χρηματικά. Κατά την Ιταλική παράδοση, παραμονή Θεοφανείων η καλή μάγισσα Μπεφάνα, πετάει πάνω από τα σπίτια με την μαγική της σκούπα και αφήνει χριστουγεννιάτικα δώρα στα «καλά» παιδιά, ενώ αντίθετα στα «άτακτα» αφήνει ένα σακί με κάρβουνο.
2. Στη Γερμανία, είναι ιδιαίτερα σημαντική η περίοδος των Χριστουγέννων. Οι Γερμανοί δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο στόλισμα του σπιτιού με πολύχρωμα φωτάκια και χριστουγεννιάτικες φιγούρες, ενώ συνηθίζουν να στολίζουν στο εξωτερικό του σπιτιού φυσικό έλατο. Ένα από τα κύρια έθιμά τους, είναι το λεγόμενο “Adventskranz”. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό τοποθετούν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες του έτους. Και κάθε Κυριακή που τελειώνει η εβδομάδα, ανάβουν και το αντίστοιχο κερί. Έτσι υπολογίζουν αντίστροφα τις μέρες που απομένουν για τον ερχομό του νέου έτους.
3. Στη Γαλλία, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι εργάσιμη ημέρα. Ο Pere Noel, ο δικός τους δηλαδή Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του, το βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου. Ιδιαίτερη βαρύτητα οι Γάλλοι, δίνουν στο εορταστικό τραπέζι τόσο των Χριστουγέννων όσο και της Πρωτοχρονιάς, το οποίο και γεμίζουν με διάφορα φαγητά και γλυκά. Τα αλεξανδρινά λουλούδια, τα αποκαλούν «αστέρια των Χριστουγέννων» και τα επιλέγουν τόσο για να στολίσουν το σπίτι τους, όσο και για δώρο σε αγαπημένα πρόσωπα.

4. Στην Αυστρία, η περίοδος των Χριστουγέννων, ξεκινά από την 1η Δεκεμβρίου. Εκεί τα δώρα τα μοιράζει στα παιδιά ο Άγιος Νικόλαος, στις 6 Δεκεμβρίου. Οι Αυστριακοί τοποθετούν και αυτοί στο χριστουγεννιάτικο στεφάνι τους, κεριά τα οποία και ανάβουν ένα – ένα κάθε Κυριακή μέχρι να φτάσει η 24η Δεκεμβρίου.
5. Στη Σουηδία, έχουν το έθιμο της «Λουτσία» – σύμβολο δηλαδή του φωτός. Στις 13 Δεκεμβρίου, το πρωί, το μεγαλύτερο κορίτσι της οικογένειας, ντυμένο στα λευκά πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και μοιράζει ζεστό καφέ με κουλουράκια. Στο κεφάλι φορά στεφάνι με αναμμένα κεριά ενώ τραγουδά κάλαντα, βασισμένα στον ρυθμό του ναπολιτάνικου τραγουδιού «Σάντα Λουτσία».

6. Στην Ιαπωνία, τα δώρα στα παιδιά τα φέρνει ο «Hoteiosho». Ο Hoteiosho, είναι μια αρχαία θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον με την ιδιαιτερότητα να έχει μάτια και πίσω στο κεφάλι του και έτσι παρακολουθεί και ξέρει ποια παιδιά ήταν φρόνιμα και ποια όχι στην διάρκεια της χρονιάς.
7. Στη Μεγάλη Βρετανία, τα παιδιά γράφουν γράμμα στον “Father Christmas”, όπου του δίνουν ευχές και του ζητούν το δώρο τους. Ρίχνουν το γράμμα μέσα στο τζάκι, ώστε ο καπνός να το πάρει μαζί του και από την καμινάδα να το οδηγήσει στον Βόρειο Πόλο.

8. Στην Ιρλανδία, χαρακτηριστικό είναι ότι αντί για μπότες, κρεμούν στο τζάκι μεγάλες τσάντες για να αφήσει μέσα ο Άγιος Βασίλης τα δώρα του. Αφήνουν ένα ποτήρι μπύρα Guinness και ένα κομμάτι κρεατόπιτα στην εξώπορτα του σπιτιού τους, για να τα βρει ο Άγιος Βασίλης όταν θα τους επισκεφτεί.
9. Στη Ρωσία, έχουν το χριστουγεννιάτικο έθιμο, να ντύνουν μία νεαρή κοπέλα στα λευκά για να παραστήσει την Παναγία. Στις 6 Ιανουαρίου, πολλές περιοχές της Ρωσίας με ορθόδοξους χριστιανούς, βασισμένοι στο Ιουλιανό ημερολόγιο, γιορτάζουν την παραμονή των Χριστουγέννων, γνωστή και ως «Σοτσέλνικ».
10. Στην Ελβετία, τα παιδιά περιμένουν την 6η Δεκεμβρίου, τον Άγιο Νικόλαο να τους φέρει δώρα και γλυκά. Την τελευταία Πέμπτη, πριν τα Χριστούγεννα, τα παιδιά παρελαύνουν τραγουδώντας τα κάλαντα. Επίσης την παραμονή των Χριστουγέννων οι ανύπαντροι άνδρες του χωριού φοράνε μαύρα κοστούμια και ψηλά μαύρα καπέλα και κάνουν παρέλαση στους δρόμους.
11. Το Βέλγιο μπαίνει στο πνεύμα των Χριστουγέννων από νωρίς με την ημέρα του Sinterklaas και με τον πολύτιμο βοηθό του Zwarte Piet που μοιράζει τα δώρα από σπίτι σε σπίτι. Τα παιδιά κρεμάνε τις κάλτσες των δώρων στο τζάκι και αφήνουν σανό και ζάχαρη για το άλογο του Sinterklaas. Ο Sinterklaas  είναι ο Santa Claus ή αλλιώς Άι Βασίλης.
12. Στην Ισπανία, η χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινάει με τη μεγάλη κλήρωση της 22ης Δεκεμβρίου. Για τους Ισπανούς τα Χριστούγεννα είναι η πιο σημαντική εορτή του χρόνου και την παραμονή (Noche Buena) γιορτάζει όλη η οικογένεια μαζί. Ακολουθεί η Πρωτοχρονιά, η οποία ονομάζεται «Noche Vieja», και η 6η Ιανουαρίου ή «Dia de Reyes».
13. Στη Νορβηγία, τα Χριστούγεννα ονομάζονται  «Jul» και έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του Χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στο στάβλο. Το δώρο του; Ένα μπολ με κουρκούτι από αλεύρι.
  
Πηγή: perierga.gr